Στη θεατρική σκηνή του 31ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, αναβίωσαν η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάνος Χατζηδάκις, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Μίκης Θεοδωράκης αλλά και άλλοι καλλιτέχνες που συνιστούν ορόσημα για την ελληνική σκηνή και παράδοση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Στο μακρινό μέλλον, φαίνεται να υπάρχει στρεβλή εντύπωση για τη μουσική που θεωρείται παράδοση του τόπου. Ωστόσο, μια ομάδα καθηγητών υποθέτει πως υπάρχει ένα κενό, ένα σκιερό σημείο στη μουσική ιστορία. Αποφασίζει να στείλει μια ομάδα επίλεκτων παιδιών σ’ ένα ταξίδι στον χρόνο, ώστε τελικά να φανεί αν πράγματι υπήρξαν μουσικές που χάθηκαν, γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να ασχολούνται μαζί τους.
O εκπαιδευτικός και συγγραφέας Στέλιος Λιθοξοΐδης, στήνει μία ενδιαφέρουσα πλοκή, που ακροβατεί ανάμεσα στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον. Άπλετο χιούμορ, προβληματισμός για την κλιματική κρίση, τα πρότυπα των παιδιών, την αδιαφορία για τον πολιτισμό και την παράδοση, αλλά και το ενδόμυχο ενδιαφέρον για ό,τι εγείρει την αισθητική και την τέχνη. Η γλώσσα του κειμένου παντρεύει τη νεανική αργκό με τον καλό λόγο, εξευμενίζοντας την αυστηρότητα της δυστοπίας. Tα οπτικοακουστικά εφέ επιμελήθηκε η Ελένη Καρκάνη, προσφέροντας στο κοινό μια πολυτροπική εμπειρία. Αθηνά Μακεδών, με ευφάνταστα σκηνικά και κουστούμια, έδωσε στους χαρακτήρες σάρκα και oστά κι επιμελήθηκε τα εργαστήρια ερμηνείας και φωνητικής.

O εμπνευστής του πρότζεκτ «Το ταξίδι των λέξεων από το χαρτί στη σκηνή» και συγγραφέας του έργου, Στέλιος Λιθοξοΐδης: 

«Οι καλύτερες αφηγήσεις γεννιούνται στις συμπλεύσεις και οι καλύτερες στιγμές στις παρέες. Ξεκινήσαμε με βασικό γνώμονα την επίτευξη των παιδαγωγικών μας στόχων, αλλά πετύχαμε πολλά περισσότερα. Η ομάδα, ανήκει στη γειτονιά. Στους εκπαιδευτικούς, στα παιδιά, στους γονείς, σε όλους. Είναι σημαντικό να επιδεικνύεται εμπιστοσύνη στους οδηγούς, ακόμα κι αν ενίοτε πέφτουν σε λακκούβες. Η κριτική, είτε καλή είτε κακή, είναι το πιο εύκολο πράγμα. Το σύνθετο και συνάμα το πιο δημιουργικό, είναι η συμπόρευση. Πώς, δηλαδή, το κάθε άτομο δύναται να αφήσει τη δική του πινελιά στο μοτίβο του συνόλου, εξευμενίζοντας εγωισμούς, δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις. Εμείς φέτος πήραμε πολλή αγάπη, νιώθουμε ευλογημένοι. Σημαντικό όμως είναι να υπάρχει συνέχεια. Γιατί έτσι χτίζεται η κουλτούρα».