Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος 


Πίσω από το χαμόγελο: Όταν η κατάθλιψη δεν φαίνεται.

Η κατάθλιψη δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωριστεί. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποσύρονται από τη ζωή, δεν σταματούν να εργάζονται, δεν δείχνουν εξωτερικά την εσωτερική τους δυσκολία. Συνεχίζουν να λειτουργούν, να γελούν, να συμμετέχουν σε συζητήσεις, να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, και όμως μέσα τους μπορεί να υπάρχει μια βαθιά αίσθηση εξάντλησης, κενού ή σιωπηλής θλίψης που δεν μοιράζονται με κανέναν. Αυτό που συχνά ονομάζεται «κρυφή» ή «σιωπηλή» κατάθλιψη δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν υποφέρει· σημαίνει απλώς ότι έχει μάθει να το κρύβει.

Και τότε προκύπτει ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορούμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο όταν ο ίδιος δεν μιλά ανοιχτά για αυτό που περνά;

Όταν η κατάθλιψη δεν φαίνεται

Πολλοί άνθρωποι που βιώνουν κατάθλιψη δεν θέλουν να ανησυχήσουν τους άλλους, φοβούνται ότι θα παρεξηγηθούν ή νιώθουν ότι πρέπει να τα καταφέρουν μόνοι τους. Μερικές φορές έχουν μάθει από νωρίς ότι η έκφραση της αδυναμίας δεν είναι αποδεκτή, ότι πρέπει να είναι δυνατοί, χρήσιμοι, λειτουργικοί. Έτσι, δημιουργούν έναν τρόπο να συνεχίζουν να κινούνται μέσα στην καθημερινότητα, ενώ παράλληλα κρατούν για τον εαυτό τους την εσωτερική τους δυσκολία.

Αυτό μπορεί να κάνει τους γύρω τους να πιστεύουν ότι όλα είναι καλά. Κι όμως, αν παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά, συχνά υπάρχουν μικρά σημάδια: μια κούραση που δεν εξηγείται εύκολα, μια αίσθηση απόστασης, μια δυσκολία να χαρούν πράγματα που παλιότερα τους έδιναν χαρά, ή μια γενικότερη έλλειψη ενέργειας που δεν φαίνεται να έχει συγκεκριμένη αιτία.

Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε τι συμβαίνει, αλλά πολλές φορές η διαίσθηση των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά μας μάς λέει ότι κάτι δεν είναι όπως πριν.

Η σημασία της παρουσίας

Όταν υποψιαζόμαστε ότι κάποιος κοντινός μας άνθρωπος δυσκολεύεται, η πρώτη μας αντίδραση είναι συχνά να προσπαθήσουμε να τον «φτιάξουμε», να του δώσουμε συμβουλές ή να του εξηγήσουμε τι πρέπει να κάνει για να νιώσει καλύτερα. Ωστόσο, για έναν άνθρωπο που βιώνει κατάθλιψη, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι τόσο οι λύσεις όσο η αίσθηση ότι κάποιος είναι πραγματικά παρών.

Η παρουσία δεν σημαίνει απαραίτητα μεγάλες κουβέντες. Σημαίνει να είμαστε διαθέσιμοι να ακούσουμε, να δείξουμε ενδιαφέρον χωρίς πίεση, να αφήσουμε τον άλλο να μιλήσει με τον δικό του ρυθμό. Μερικές φορές μια απλή φράση όπως «αν θέλεις να μιλήσεις, είμαι εδώ» μπορεί να είναι πιο σημαντική από οποιαδήποτε συμβουλή.

Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να κρύβει τα συναισθήματά του, η εμπειρία ότι κάποιος τον πλησιάζει με κατανόηση και χωρίς κριτική μπορεί να ανοίξει σιγά-σιγά έναν χώρο όπου θα νιώσει ασφαλής να μοιραστεί περισσότερα.

Να ακούμε χωρίς να διορθώνουμε

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα όταν ακούμε έναν άνθρωπο να μιλά για τη θλίψη ή την απελπισία του είναι η ανάγκη να διορθώσουμε την κατάσταση. Μπορεί να θέλουμε να του υπενθυμίσουμε όλα τα καλά που έχει στη ζωή του ή να του πούμε ότι τα πράγματα θα περάσουν. Η πρόθεση είναι καλή, αλλά πολλές φορές αυτό μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να νιώσει ότι τα συναισθήματά του δεν γίνονται πραγματικά κατανοητά.

Η κατάθλιψη δεν αντιμετωπίζεται με επιχειρήματα. Αυτό που χρειάζεται συχνά είναι κάποιος να αναγνωρίσει την εμπειρία του άλλου χωρίς να την μειώσει. Φράσεις όπως «ακούγεται ότι περνάς κάτι πολύ δύσκολο» ή «καταλαβαίνω ότι αυτό σε βαραίνει πολύ» μπορούν να δημιουργήσουν ένα αίσθημα κατανόησης που είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Όταν κάποιος νιώθει ότι τον ακούν πραγματικά, χωρίς να τον διορθώνουν ή να τον κρίνουν, είναι πιο πιθανό να αρχίσει να ανοίγεται.

Η ενθάρρυνση για βοήθεια

Σε πολλές περιπτώσεις, η κατάθλιψη χρειάζεται επαγγελματική υποστήριξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι φίλοι ή η οικογένεια δεν παίζουν σημαντικό ρόλο· αντίθετα, συχνά είναι οι άνθρωποι που μπορούν να ενθαρρύνουν κάποιον να ζητήσει βοήθεια όταν το χρειάζεται.

Η ενθάρρυνση αυτή χρειάζεται να γίνεται με προσοχή και σεβασμό. Δεν πρόκειται για πίεση ή επιβολή, αλλά για μια ήρεμη πρόταση που δείχνει ενδιαφέρον: ότι ίσως θα μπορούσε να είναι βοηθητικό να μιλήσει με έναν ειδικό, ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει μόνος του όλο αυτό που περνά.

Μερικές φορές ο δρόμος προς την αναζήτηση βοήθειας ανοίγει ακριβώς μέσα από τέτοιες μικρές, ανθρώπινες παρεμβάσεις.

Κλείσιμο

Η κατάθλιψη που κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο μπορεί να είναι δύσκολο να αναγνωριστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αδύνατο να υπάρξει στήριξη. Πολύ συχνά, αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά δεν είναι οι σωστές λέξεις ή οι τέλειες συμβουλές, αλλά η σταθερή παρουσία ενός ανθρώπου που δείχνει ότι νοιάζεται.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό: να δημιουργούμε γύρω μας σχέσεις όπου κάποιος δεν χρειάζεται να προσποιείται ότι είναι καλά για να νιώθει αποδεκτός. Γιατί όταν ένας άνθρωπος νιώσει ότι μπορεί να δείξει και την ευάλωτη πλευρά του χωρίς φόβο, τότε αρχίζει πραγματικά να ανοίγει ο δρόμος για τη βοήθεια και τη θεραπεία.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας