Φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Η επανεκλογή μου για δεύτερη συνεχόμενη θητεία στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ δεν είναι για μένα απλώς μια τιμητική διάκριση. Είναι μια στιγμή να σταθώ για λίγο και να κοιτάξω πίσω, σε μια διαδρομή που ξεκίνησε όταν ήμουν μόλις 24 ετών. Σήμερα, στα 50 μου, έχοντας υπηρετήσει για χρόνια το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας, νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσει ο άνθρωπος Κωνσταντίνος.

Όχι μέσα από τίτλους και ρόλους, αλλά απλά και ειλικρινά.

Σε αυτή τη διαδρομή, η πυξίδα μου ήταν πάντα η αγάπη για τον τόπο μας. Πίστεψα βαθιά σε αυτό που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης για την προσωπική ευθύνη του καθενός μας, «πως έχουμε χρέος να παλεύουμε σαν να εξαρτώνται τα πάντα από εμάς». Γιατί μόνο όταν ο καθένας μας προσφέρει το δικό του “εγώ” με ανιδιοτέλεια, μπορεί να χτιστεί ένα αληθινό και ισχυρό “εμείς”. Αυτό το αίσθημα του χρέους ήταν που με κράτησε όρθιο όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί τα σημαντικά γίνονται μόνο όταν οι άνθρωποι ενώνονται.

Και αυτό το «εμείς» το ζήσαμε στην πράξη. Στις δύσκολες στιγμές για την περιοχή μας, όταν διεκδικήσαμε λύσεις για το κόστος θέρμανσης και είδαμε ότι η κοινή προσπάθεια μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Στις μεγάλες κινητοποιήσεις που γεννιούνται από την ανάγκη της κοινωνίας, όπως εκείνες για τα Τέμπη, όπου ο κόσμος βγήκε μπροστά αυθόρμητα και μαζικά, κι εμείς σταθήκαμε δίπλα του, όπως οφείλαμε.

Αλλά και στις πιο σιωπηλές μάχες. Σε εργαζόμενους που κράτησαν τη δουλειά τους, σε οικογένειες που άντεξαν. Θυμάμαι ακόμη μια στιγμή που μας σημάδεψε όλους. Όταν, μέσα από μια κοινή προσπάθεια, σταθήκαμε δίπλα σε ένα μικρό παιδί, που έδινε τη δική του δύσκολη μάχη για τη ζωή του. Εκεί καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματικά αλληλεγγύη.

Συνειδητά, όλα αυτά τα χρόνια, δεν έκανα χρήση του δικαιώματος απαλλαγής από την εργασία μου. Παρέμεινα ενεργός στον ιδιωτικό τομέα, γιατί πιστεύω ότι η εκπροσώπηση των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την καθημερινότητά τους. Οφείλουμε να ζούμε τα ίδια προβλήματα, να στεκόμαστε στον ίδιο χώρο, στο ίδιο επίπεδο με τους ανθρώπους που εκπροσωπούμε.

Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Σημαίνει να προσπαθείς να χωρέσεις στον ίδιο χρόνο την εργασία, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις και την ανάγκη για ξεκούραση. Αλλά για μένα, είναι μια επιλογή ευθύνης.

Δεν ήταν όλα εύκολα, ούτε έγιναν όλα τέλεια. Σε μια πορεία τόσων ετών, υπήρξαν ασφαλώς και λάθη, υπήρξαν παραλείψεις και στιγμές που οι προσδοκίες μπορεί να μην δικαιώθηκαν στον βαθμό που θα θέλαμε. Δεν φοβάμαι να το πω, γιατί μόνο όποιος δεν δουλεύει δεν κάνει λάθη. Όμως, ακόμα και μέσα από τις αστοχίες, μάθαμε, διορθώσαμε την πορεία μας και συνεχίσαμε με περισσότερη γνώση και πείσμα.

Με την ίδια λογική, προσπαθήσαμε να αφήσουμε και ένα αποτύπωμα που να θυμίζει ότι η εργασία δεν είναι απλώς αριθμοί, αλλά άνθρωποι και ζωές. Όπως το μνημείο του εργάτη στην πόλη της Φλώρινας, ένας συμβολικός φόρος τιμής σε όλους όσοι μόχθησαν και μοχθούν καθημερινά. Παράλληλα, μέσα από τον θεσμό των Φόρουμ Εργασίας, δημιουργήσαμε έναν χώρο ουσιαστικού διαλόγου, όπου τα ζητήματα της εργασίας συζητούνται με σοβαρότητα, ρεαλισμό και προοπτική.

Όλα αυτά δεν είναι ατομικές διαδρομές. Είναι συλλογικές πορείες, που χτίζονται βήμα-βήμα, με ανθρώπους που πιστεύουν σε έναν κοινό σκοπό και στο κοινό καλό.

Θέλω να πω ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στο προσωπικό του Εργατικού Κέντρου, στους συνεργάτες μου στο Διοικητικό Συμβούλιο και στα Σωματεία μας. Γιατί αυτή η διαδρομή δεν ανήκει σε έναν, ανήκει σε μια ομάδα. Σε ανθρώπους που έμαθαν να λειτουργούν μαζί, να αντέχουν μαζί και να προχωρούν μαζί.

Ευχαριστώ και τους συναδέλφους μου στον χώρο εργασίας μου, που με τη στήριξή τους μου επιτρέπουν να παραμένω ενεργός εργαζόμενος και να υπηρετώ τον συνδικαλιστικό μου ρόλο.

Ευχαριστώ και όσους στάθηκαν απέναντί μου. Η κριτική σας δεν με απομάκρυνε, με κράτησε σε εγρήγορση, με βοήθησε να δω πιο καθαρά και να γίνομαι καλύτερος. Επιλέγω, συνειδητά, να απαντώ με πράξεις και έργο και όχι μέσα από αντιπαραθέσεις. Για μένα, αυτός είναι ο πιο καθαρός δρόμος.

Το πιο μεγάλο «ευχαριστώ», όμως, ανήκει στην οικογένειά μου. Στη σύζυγό μου και στα δύο μου παιδιά, που επί της ουσίας μεγάλωσαν μέσα στο εργατικό κέντρο. Είναι οι άνθρωποι που σήκωσαν μαζί μου το βάρος αυτής της διαδρομής, με υπομονή, θυσίες και αγάπη. Ο ρόλος αυτός είναι πολλές φορές μοναχικός, με απαιτήσεις και απουσίες που δεν φαίνονται προς τα έξω. Σε αυτούς οφείλω τη δύναμή μου.

Η ανανέωση της θητείας μου στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί προσωπική επιτυχία. Είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας και των σωματείων-μελών του. Σε αυτή τη διαδρομή, κανείς δεν περισσεύει. Απαιτείται συστράτευση όλων, πέρα από παρατάξεις και διαφωνίες, γιατί μόνο με ενότητα και κοινό βηματισμό μπορούμε να πετύχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα.

Γνωρίζουμε καλά ότι τα συνδικάτα δεν ασκούν εκτελεστική εξουσία. Ο ρόλος μας είναι να διεκδικούμε, να πιέζουμε, να τεκμηριώνουμε και να επιμένουμε στον διάλογο. Και τα προηγούμενα χρόνια αποδείξαμε ότι, όταν εργαζόμαστε με σοβαρότητα και ρεαλισμό, μπορούμε να φέρνουμε τα προβλήματα του τόπου μας στο προσκήνιο και να συμβάλλουμε σε λύσεις.

Στη ζωή, όπως και στον συνδικαλισμό, οι κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή, θέλω να μπορώ να πω ότι παραδίδω κάτι πιο δυνατό απ’ ό,τι παρέλαβα, ένα Εργατικό Κέντρο με εξωστρέφεια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν μας κρίνουν τα λόγια μας, αλλά οι ζωές που αγγίξαμε και οι μάχες που δεν αφήσαμε να χαθούν.

Σήμερα δεν νιώθω ότι κλείνει ένας κύκλος. Νιώθω ότι ανοίγει ένας νέος, δεν υποχωρώ ηττημένος ή κουρασμένος, αλλά αισθάνομαι αναβαθμισμένος από την εμπιστοσύνη σας.

Από τη θέση μου στη ΓΣΕΕ, θα επιμείνω ώστε η φωνή της Φλώρινας να ακούγεται πιο καθαρά και πιο δυνατά εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις. Όχι ως ένας αριθμός, αλλά ως ένας τόπος με ανθρώπους, ανάγκες και αξιοπρέπεια.

Για τη Φλώρινα που αγαπάμε και που αξίζει περισσότερα.

 

Κωνσταντίνος Σιάκος

Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Φλώρινας

Μέλος Δ.Σ. ΓΣΕΕ