Διαγραφή με νόμο… από μια αντιπολίτευση σε πολιτική μετάλλαξη

και σιωπή για τα ΕΛΤΑ.

Η επικεφαλής μιας μικρής ομάδας τεσσάρων ανθρώπων, αυτού που απέμεινε δηλαδή από την παράταξη των 106 υποψηφίων που τη στήριξαν, επέλεξε χθες να προχωρήσει στη διαγραφή μου. Μια επικεφαλής που από την πρώτη κιόλας μέρα ξέχασε σχεδόν όλους εκείνους που έδωσαν μάχη για να υπάρξει αυτή η παράταξη, αφού στους περισσότερους δεν απηύθυνε ούτε μια πρόσκληση για έναν καφέ, ούτε μια στοιχειώδη προσπάθεια διατήρησης της συλλογικότητας που την ανέδειξε. Μια επικεφαλής που παρέμεινε δημοτική σύμβουλος χάρη σε τροπολογία νόμου και που, όταν δεν μπορούσε να με διαγράψει επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πλειοψηφία ούτε σε αυτή τη μικρή ομάδα στην οποία η ίδια συρρίκνωσε την παράταξη, “σώθηκε” για άλλη μια φορά από νέα αλλαγή νόμου.

Έτσι, χθες, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου και ενώ είχε ήδη ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής των μελών της Δημοτικής Επιτροπής, την ώρα που τυπώνονταν τα ψηφοδέλτια, προχώρησε στη διαγραφή μου. Όχι μέσα από μια καθαρή, σοβαρή και θεσμική διαδικασία, αλλά εμβόλιμα, βιαστικά και με μια αστεία αφορμή: επειδή, λέει, «αντιλήφθηκε» ότι συνεργάστηκα με τον κ. Ελευθεριάδη για να εκλεγώ μέλος της Δημοτικής Επιτροπής.

Ας είμαστε καθαροί. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να συνεργαστώ, να συμφωνήσω ή να συνδιαμορφώσω θέση με οποιονδήποτε δημοτικό σύμβουλο όταν αυτό αφορά το συμφέρον του Δήμου και των συνδημοτών μας. Όπως ακριβώς δεν έχω κανένα πρόβλημα να διαφωνήσω με συμβούλους της δικής μου παράταξης όταν κρίνω ότι αυτό επιβάλλει το συμφέρον του τόπου. Αυτό είναι αυτοδιοίκηση. Δεν είναι στρατός, δεν είναι φέουδο και δεν είναι προσωπικός μηχανισμός επιβράβευσης των «πειθαρχημένων» και τιμωρίας όσων δεν σκύβουν το κεφάλι.

Δεν θα συνεργαζόμουν όμως ποτέ με κάποιον με τον οποίο οι πολιτικές μου θέσεις είναι εκ διαμέτρου αντίθετες μόνο και μόνο για να εξασφαλίσω μικροεκλογικά οφέλη, πολύ περισσότερο για μία ψήφο στη Δημοτική Επιτροπή. Η ίδια η κατηγορία είναι τόσο μικρή όσο και η πολιτική αντίληψη που τη γέννησε. Αλλά βέβαια δεν μπορείς να έχεις από όλους τις ίδιες απαιτήσεις. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι θέλει ή ότι μπορεί...

Το είπα και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και το επαναλαμβάνω δημόσια, η διαγραφή μου από μια επικεφαλής που έχει εναγκαλιστεί τη διοίκηση σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται πλέον η εικοστή δημοτική σύμβουλος της παράταξης του Δημάρχου, αποτελεί για μένα παράσημο. Γιατί όταν δεν έχεις αντιδράσει σχεδόν ποτέ σε όσα πράττει ή δεν πράττει η διοίκηση, όταν λειτουργείς ως πολιτικό συμπλήρωμα και όχι ως αντιπολίτευση, τότε η διαγραφή από εσένα δεν είναι μομφή. Είναι επιβεβαίωση ότι δεν ακολούθησα τον δρόμο της σιωπής, της βολής και της πολιτικής προσαρμογής.

Και βέβαια η διαγραφή μου δεν πρόκειται να μειώσει τη δύναμη της φωνής μου, απλά θα την κάνει και τυπικά ανεξάρτητη! 

Βέβαια, για τους συνδημότες μας η διαγραφή μου έχει μικρή έως καμία σημασία. Και δικαίως. Γιατί την ώρα που στο Αμύνταιο ζούμε άλλη μια πράξη υποβάθμισης, με το κλείσιμο πλέον του καταστήματος των ΕΛΤΑ, το τελευταίο που ενδιαφέρει τους πολίτες είναι τα εσωτερικά παιχνίδια μιας παράταξης που κάποιοι έχουν μετατρέψει σε προσωπικό τους μαγαζί. Εδώ όμως ακριβώς αποκαλύπτεται ο ρόλος του καθενός.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο για το θέμα των ΕΛΤΑ συστήσαμε επιτροπή για να δοθεί σθεναρός αγώνας ώστε να αποτραπεί το κλείσιμο του καταστήματος. Επικεφαλής αυτής της επιτροπής τέθηκε ο Βουλευτής, ο οποίος θα αναλάμβανε — υποτίθεται — να εξασφαλίσει συναντήσεις με τους αρμόδιους υπουργούς. Στην ίδια επιτροπή συμμετείχε φυσικά ο Δήμαρχος, ενώ από την αντιπολίτευση η μάχη αυτή θα δινόταν προσωπικά από την ίδια την επικεφαλής, η οποία μάλιστα αυτοπροτάθηκε για αυτόν τον ρόλο.

Το αποτέλεσμα είναι απλό και αμείλικτο, η αυριανή μέρα ξημερώνει με το κατάστημα των ΕΛΤΑ στο Αμύνταιο κλειστό.

Ο Βουλευτής, με τη διαφημιζόμενη επιρροή του στην κυβέρνηση, τήρησε σιγή ιχθύος. Ο Δήμαρχος αρκέστηκε σε μια ανακοίνωση – απολογία, παρουσιάζοντάς μία επιστολή που έστειλε περίπου ως κίνηση ματ, στην οποία έλαβε απάντηση ότι το κατάστημα παραμένει ανοιχτό, χωρίς να μπει καν στον κόπο να ρωτήσει το αυτονόητο, για πόσο ακόμη; Και τώρα, όπως και την προηγούμενη φορά (τότε με την 106 ΜΠΒ), δηλώνει ξανά αιφνιδιασμένος. Όσο για την επικεφαλής της αντιπολίτευσης, που είχε αναλάβει προσωπικά αυτή τη μάχη, προφανώς βρήκε πιο επείγον να ασχοληθεί με τη διαγραφή μου την ώρα που το Αμύνταιο χάνει άλλη μια κρίσιμη δημόσια υπηρεσία.

Όταν έθεσα δημόσια το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης για τη μετακίνηση και τελικά το κλείσιμο των ΕΛΤΑ Αμυνταίου, κάποιοι προτίμησαν να σιωπήσουν. Σήμερα, όμως, που η υποβάθμιση της περιοχής μας εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων, δεν υπάρχουν άλλοθι και δεν χωρούν υπεκφυγές. Όσοι διαφημίζουν επιρροή, ήρθε η ώρα να την αποδείξουν στην πράξη και όχι στις φωτογραφίες. Όταν ο τόπος χάνει, η σιωπή δεν είναι θεσμική στάση. Είναι συνενοχή.

Το Αμύνταιο δεν αντέχει άλλη υποβάθμιση. Δεν αντέχει άλλη αδράνεια, άλλη πολιτική αυτάρκεια και άλλες φτηνές εσωτερικές εκκαθαρίσεις την ώρα που χάνονται υπηρεσίες και συρρικνώνεται η προοπτική του τόπου. Τώρα χρειάζεται κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο, να σταματήσουν τα παιχνίδια και να γίνει επιτέλους δουλειά. Για το Αμύνταιο και για τους πολίτες του. Για να μη συνηθίσουμε να μετράμε ως κανονικότητα κάθε νέα ήττα του τόπου μας.

Και ναι, σε αυτή την προσπάθεια χωρούν όλοι και οι διαγραμμένοι και οι διαγράφοντες. Αρκεί να αποφασίσουν ότι θα υπηρετήσουν τον τόπο και όχι τους μικρούς προσωπικούς τους σχεδιασμούς.

Με τιμή

 

Γιώργος Τσιρώνης

 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ Δημοτικός Σύμβουλος Αμυνταίου